Ik heb epilepsie. Dat is een erg vervelende ziekte en soms nog gevaarlijk ook. Als ik een aanval krijg, dan stort ik namelijk ter plekke neer op de grond, om vervolgens na een tijdje weer verdwaasd bij te komen. Mensen die mij zien vallen, schrikken natuurlijk enorm. Als ik wakker word uit zo'n narcose staar ik meestal in het gezicht van een oudere dame van 80 of moeder van 4 kinderen. Ik ben ook eens wakker geschud door een zwerver. De man bedoelde het natuurlijk goed, maar hij stonk uit zijn bek. Nee, ik word toch liever wakker gekust door een mooie, langharige blonde vrouw die ruikt naar zoete parfum en haar bloesje wat open heeft hangen zodat ik een mooi zicht heb op haar grote borsten. Hè hè, eindelijk! Daar komen de tieten! Er komen nog meer tieten aan. Een paar weken geleden ging ik voor de zoveelste keer onderuit, ik kwam dit keer erg ongelukkig ten val. Ik knalde met mijn kop tegen de rand van de stoep. Toen ik bijkwam, stonden er maar liefst 9 bloedmooie vrouwen over me heen gebogen. Ze stonden in een vreemd, wit licht. Meestal beginnen mensen tegen me aan te roepen, zo van: "Hallo, meneer. Alles goed?" Maar deze schitterende wezens zeiden niets; ze zongen alleen maar. En wat natuurlijk helemaal bijzonder was, deze engelen waren spiernaakt. Boven mijn hoofd hingen 18 prachtige, volle tieten. Ik kan je vertellen: dat zijn heel veel tieten. Ze bungelden en maakten geluid. Volgens mijn dokter heet zoiets een BDE (bijna-dood-ervaring). Ik kwam spontaan klaar.